روایت یوسف هاشمی براگوری، از وضعیت اسفناک رودخانه های رشت در طول تمام شش دوره شورای شهر رشت

روایت یوسف هاشمی براگوری، از وضعیت اسفناک رودخانه های رشت در طول تمام شش دوره شورای شهر رشت

#اختصاصی_پایگاه_خبری_رهاورد_روز

📎لینک خبر:
https://rahavardrooz.ir/?p=9532

با نگاهی به وعده و ناکارمدی های شش دوره انتخابات شورای شهر رشت در تصحیح وضعیت رودخانه گام به دوره شورای هفتم رشت می گذاریم، در جایی که بدترین تراژدی زیست محیطی در پهنه ی مرکزی استان گیلان جریان دارد و هر روز تعداد بیشتری از مردم و حیات وحش را به کام مرگ می کشد.

انتقال و عبور سموم کشاورزی، شیرابه های خطرناک، فاضلاب بیمارستانی و هزاران میکرو ملکول های مضر از مرکز شهر رشت، در طول ۶ دوره مدیریت شورای شهر و تعداد کثیری شهردار همچنان بعنوان مشکلی لاینحل باقی مانده است.

واقعا شورای هفتم با ابزار ۱۱ همتی که در اختیار دارد، چه برنامه ای فقط برای حل پروسه تکراری رودخانه رشت دارد، بی تعارف اگر فقط همین چالش ساختاری با ۱۱ همت حل بشود مردم حاضرند در ترافیک گیر بکنند، مردم حاضرند آسفالت نامرغوب را تحمل بکنند، مردم حاضرند خیلی وظایف شورا و شهرداری را نادیده بگیرند اما فقط یک مشکل حل بشود، چرا که شش دوره آمده و رفته و باز تمام مشکلات قدیمی پابرجاست، این چه مدل توسعه ای است که همچنان در نقطه ی اول باقی مانده ایم.

شاید وقت آن رسیده باشد که شورای هفتم به‌جای تکرار وعده‌های کلی، یک‌بار برای همیشه نقشه راهی روشن، زمان‌بندی‌شده و قابل سنجش برای نجات رودخانه‌های رشت ارائه کند؛ نقشه‌ای که در آن سهم هر دستگاه، اعتبار موردنیاز، مهلت اجرا و نتیجه‌ای که مردم باید ببینند، مشخص باشد. مردم دیگر از شنیدن عبارت‌هایی مانند «در حال پیگیری است» یا «در دستور کار قرار دارد» خسته‌اند؛ آن‌ها می‌خواهند بدانند پس از شش دوره وعده و تغییر مدیریت، چه کسی مسئول است و چه زمانی قرار است نخستین نشانه‌های بهبود را ببینند.

البته روشن است که سامان‌دهی رودخانه‌ها فقط با تصمیم شورا و شهرداری ممکن نمی‌شود و دستگاه‌های متعددی در این مسیر مسئولیت دارند؛ اما همین پراکندگی مسئولیت نباید بهانه‌ای برای تداوم بی‌عملی باشد. شورا می‌تواند با مطالبه‌گری مستمر، انتشار گزارش‌های دوره‌ای، نظارت بر هزینه‌کردها و پیگیری اجرای مصوبات، این مسئله را از حاشیه به اولویت نخست مدیریت شهری برگرداند. اگر بخشی از آلودگی از فاضلاب، شیرابه یا پساب‌های آلوده ناشی می‌شود، مردم حق دارند بدانند منشأ هرکدام کجاست، برای مهار آن چه اقدامی انجام شده و کدام دستگاه از انجام وظیفه خود بازمانده است.

از سوی دیگر، هر طرحی برای نجات رودخانه‌ها باید بر پایه داده و ارزیابی کارشناسی باشد؛ نه پروژه‌هایی مقطعی که تنها ظاهر مسئله را برای مدتی تغییر می‌دهند. پایش مستمر کیفیت آب، شناسایی و کنترل نقاط تخلیه آلاینده، تکمیل زیرساخت‌های جمع‌آوری و تصفیه فاضلاب، مدیریت اصولی شیرابه و حفاظت از حریم رودخانه‌ها، گام‌هایی هستند که باید با شاخص‌های شفاف سنجیده شوند. بدون انتشار عمومی نتایج این پایش‌ها، نه می‌توان از میزان پیشرفت سخن گفت و نه مردم می‌توانند به وعده‌های تازه اعتماد کنند.

رودخانه‌های رشت صرفاً یک مسئله زیست‌محیطی نیستند؛ بخشی از زندگی روزمره، سلامت عمومی و هویت شهری این شهرند. ادامه وضع موجود، هزینه‌ای است که شهروندان، نسل‌های آینده و طبیعت گیلان می‌پردازند. بنابراین، پرسش اصلی از شورای هفتم این نیست که آیا رودخانه‌ها در فهرست مشکلات شهر قرار دارند یا نه؛ پرسش این است که آیا این شورا حاضر است برای حل آن، برنامه‌ای علنی، مسئولانه و قابل پیگیری ارائه کند؟

شورای هفتم هنوز فرصت دارد تفاوت خود را نه با شعار، بلکه با نتیجه نشان دهد. اگر نجات رودخانه‌های رشت واقعاً اولویت است، باید از همین امروز با تعیین مسئولیت‌ها، اعلام برنامه و گزارش منظم پیشرفت کار آغاز شود. شش دوره گذشته و رودخانه‌ها همچنان چشم‌انتظارند؛ این بار مردم باید بتوانند پاسخ را در عمل ببینند، نه فقط در وعده‌های انتخاباتی.

📌بزرگترین پلتفرم انتخاباتی استان گیلان:
https://ble.ir/RashtShora1405‌