میراث شوم ناکارآمدی؛ چرا فاضلاب به خیابان‌های و خانه های مردم رشت راه پبدا می کند

آبگرفتگی‌های رشت، دیگر «خبر» نیست؛ این «واقعیت تلخ» زیستن در شهری است که زیرساخت‌هایش، تاب اولین بارش‌های فصلی را هم ندارند

در حالی که مردم رشت با هر باران، دلهره‌ی بالا زدن پاچه شلورشان را دارند و باید راهی حیاط‌هایشان شوند و با هر وسیله ای راه فاضلاب شان را باز کنند و مدیریت شهری همچنان درگیر مسکن‌های موقتی است، وضع رشت همین آش و کاسه است.

در این میان، پرسش اساسی از شورای هفتم، به‌ویژه اعضای شورای ششم این است: «آیا طرحی برای پایان دادن به این سناریوی خسته کننده دارید، یا قرار است شما هم به لیست بلندبالای وعده‌های خیس‌خورده بپیوندید؟»

مشکل آب‌های سطحی رشت، یک گره کور نیست؛ یک «سوءمدیریت مزمن» است. دهه‌هاست که رشت به جای مهندسی شبکه فاضلاب و هدایت اصولی آب‌های سطحی، درگیر پروژه‌های جزیره‌ای شده است که هر کدام، باری بر دوشِ زیرساخت فرسوده‌ی شهر می‌افزایند.

این که شهر ظرف ۴۸ ساعت در چنبره‌ی نبود مدیریت بحران این چنین غافلگیر و گرفتار می شود غیرقابل قبول است، پس‌زدگی فاضلاب خانگی را به درونِ خانه‌ها نه تنها یک بحران زیست‌محیطی، بلکه نقض آشکار کرامت شهروندان است.

آب و فاضلاب، شهرداری و شورا در این آزمون دشوار، پیش روی چالشی است که مستقیماً با سلامت و امنیت خانواده‌های رشتی گره خورده است.

انتظار افکار عمومی از این دستگاه این است که به جای شعارهای کلی، به صراحت پاسخ دهند:

📌۱. برنامه عملیاتی برای تفکیک آب‌های سطحی از فاضلاب چیست؟

📌۲. چرا پروژه‌هایی که با هزینه‌های گزاف تعریف می‌شوند، کوچکترین تأثیری در کاهش نقاط حادثه‌خیز آبگرفتگی ندارند؟

نهادهای ذیربط باید بدانند! رشت دیگر فرصتی برای آزمون و خطا ندارد. آبگرفتگی‌های اخیر، کارنامه‌ی مردودی مدیریت‌های پیشین است. اگر مدیریت شهری هفتم قرار است تفاوتی را رقم بزند، باید از همین حالا، مطالبه‌گری شفاف در خصوصِ نوسازی شبکه فاضلاب و مدیریت علمی آب‌های سطحی را در رأسِ برنامه‌های خود قرار دهد.

مردمِ رشت منتظرند ببینند آیا نگاه متفاوت نامزدها شورای هفتم می‌تواند «سیلاب ناکارآمدی» را که شهر را بلعیده است، مهار کند یا خیر.

شهرِ باران‌های نقره‌ای، نباید شهر فاضلاب‌هایِ سرریز شده باشد؛ این، بدیهی‌ترین حقِ شهروندانِ ماست که سال‌هاست در سیلاب سیاست‌بازی‌ها گم شده است.