حمیدرضا یکتا؛ فاصله بعید رشت در مقایسه رفاه اجتماعی و توسعه یافتگی

_*فاصله بعید رشت در مقایسه رفاه اجتماعی و توسعه یافتگی

✍مهندس حمیدرضا یکتا
#اختصاصی_پابگاه_خبری_رهاورد_روز

در رشت، چالش اصلی نه سرعت، بلکه “دسترسی و پیش‌بینی‌پذیری” است. در حالی که مسافر پکن در حال طی کردن مسافت‌های طولانی در دقایق است، شهروند رشتی ممکن است نیم ساعت یا بیشتر را در ایستگاه‌های اتوبوس یا در صف‌های نامنظم برای رسیدن به مقصد صرف کند.

نبود یک شبکه اتوبوس‌رانی منظم، با زمان‌بندی دقیق و خطوط مشخص، باعث شده که “زمان” برای رشتی‌ها یک عامل استرس‌زا باشد. در رشت، جابه‌جایی بیشتر از اینکه یک “خدمت” باشد، یک “تلاش” است. در پکن اما قطارهای سریع‌السیر چین با سرعت‌هایی از ۳۰۰ تا ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کنند. در پکن، جابه‌جایی از مرکز شهر به حومه‌ای یا حتی بین استان‌ها، یک فرآیند “بی‌دردسر و زمان‌بر نیست”.

سیستم ریلی پکن چنان دقیق و متصل است که زمان، برای شهروند یک دارایی است که هدر نمی‌رود. مسافر با اپلیکیشن، زمان دقیق رسیدن قطار را می‌داند و حتی بدون تماس با هیچ انسانی، فرآیند خرید و ورود به قطار طی می‌شود.

تمام زیرساخت‌های پکن با داده‌ها زنده هستند. اگر یک خط مترو یا قطار دچار مشکل شود، سیستم هوش مصنوعی بلافاصله مسیرهای جایگزین را به گوشی‌های میلیون‌ها مسافر ارسال می‌کند.

مدیریت ترافیک در پکن بر اساس الگوریتم‌هایی است که قبل از وقوع حادثه، جریان خودروها را تغییر می‌دهند. این وضعیت را مقایسه کنید با شهری همانند رشت که بطور کلی با تکنولوژی بیگانه است. مردم رشت انتظار سرعت قطارهای سریع السیر پکن را ندارند و قطار پکن زمانی معنا پیدا می‌کند که سیستم اتوبوس‌رانی رشت، بتواند حتی یک حرکت منظم و قابل پیش‌بینی را تضمین کند. ما در الفبای توسعه دچار مشکل هستیم.
‌
اگر فرض کنیم ما در مرحله‌ی «الفبای توسعه» هستیم، باید بپذیریم که تفاوت رشت با شهرهای مدرن جهان، تنها در سرعت حرکت قطارها نیست؛ بلکه در واقع نگاه استراتژیک وجود ندارد . شکاف موجود، تنها یک فاصله زمانی یا تکنولوژیک نیست، بلکه یک شکاف در «فلسفه شهرسازی» است.
‌
این فاصله ی عمیق ابتدا در تفکر جهان سومی مسئولین شهری است و سپس در منظر شهروندان ظهور و بروز پیدا می کند.