علیرضا عبداللهی؛ فرزندان لشت‌نشاء؛ قربانیان فراموشی و صندلی‌نشینی؛ تا کی حراج فرصت‌ها و تبعیض در توزیع امکانات؟
شهرهای حاشیه‌ای و بخش‌های تابعه کلان‌شهرها نباید تاوان بی‌تدبیری، نگاه‌های نمایشی و شعارهای تاریخ‌مصرف‌گذشته مدیران پشت‌میزنشین باشند.
لشت‌نشاء، با اصالت، ظرفیت‌های بی‌نظیر انسانی و ریشه‌های عمیق فرهنگی‌اش، امروز از یک بیماری مزمن رنج می‌برد؛ بیماری‌ای به نام «غفلت سیستماتیک» و «مدیریت رفع تکلیفی».
نسل جوان لشت‌نشاء از خواب‌آلودگی مدیران شهری و برنامه‌ریزان کرسی‌نشین به ستوه آمده است. تا کجا قرار است جوان برومند این خطه، برای یک سالن ورزشی استاندارد، یک پاتوق فرهنگی سالم، و ساده‌ترین حق خود یعنی «اشتغال و امید به آینده»، پشت درهای بسته مدیران معطل بماند؟ آیا سهم جوان لشت‌نشایی از توسعه، فقط تماشای مهاجرت اجباری به شهرها و پرسه زدن در کوچه‌های بن‌بست بی‌توجهی است؟
این وضعیت، حاصل نگاه تزئینی و انتخاباتی به مطالبات مردم است. عده‌ای هر چهار سال یک‌بار یادشان می‌افتد که لشت‌نشایی هم وجود دارد؛ با تورهای پهن‌شده‌ی وعده و وعید می‌آیند، عکس یادگاری می‌گیرند و پس از کسب کرسی، پشت میزهای مرفه خود گم می‌شوند. اما دیگر بس است! جوان لشت‌نشاء بیدار شده اند و بهانه‌تراشی‌های کلیشه‌ای را نمی‌پذیرد.
ایجاد فضای رفاهی، ورزشی و چرخ‌دنده‌های اشتغال‌زایی، منتظر لطف و منت مسئولان بی‌دغدغه نمی‌ماند؛ حق مسلمی است که با اراده پولادین، برنامه‌ریزی داده‌محور و قطع‌کردن دست‌اندازان به منافع عمومی احیا خواهد شد. ما به تکرار سناریوهای کهنه پایان می‌دهیم.
لشت‌نشاء نه حیاط خلوت است و نه آزمایشگاه بی‌کفایتی‌ها؛ این شهر متعلق به جوانانی است که اراده کرده‌اند حق خود را از گلوی بی‌تدبیری بیرون بکشند.
📌 کمبود فضای ورزشی و دام پهن شده اعتیاد در لشت نشاء:
دریغ از یک زمین چمن استاندارد، سالنی با امکانات حداقلی یا پاتوقی فرهنگی که نفس جوانیِ لشت‌نشاء در آن تازه شود؛ در شهر ما، سهم جوانان از سرانه‌های ورزشی قفل و بست‌های زنگ‌زده درگاه‌های نیمه‌کاره است و بس. وقتی مدیران شهری در حصار روزمرگی خود غرق اند و بودجه‌ها در مسیرهای نامعلوم هرز می‌رود، طبیعی است که خلع فضای سالم تفریحی و ورزشی، به بستر امنی برای جولان سوداگران مرگ و سقوط جوانان در باتلاق خانمان‌سوز اعتیاد تبدیل شود. این یک فاجعه خاموش است؛ قفل کردن در سالن‌های ورزشی به روی نسل نو، یعنی گشودن دروازه‌های استقبال از آسیب‌های اجتماعی و تباهی سرمایه‌های انسانی این خطه.
📌 کمبود اشتغال و فقدان ظرفیت‌های سرمایه‌گذاری:
لشت‌نشاء بر روی گنجینه‌ای از پتانسیل‌های بومی نشسته اما به لطف مدیریت‌های شعارزده و فاقد استراتژی، به نماد بارز «بیکاری ساختاری» و فرار مغزها و بازوهای توانمند تبدیل شده است. اینجا خبری از بسته های سرمایه‌گذاری، حمایت واقعی از تولید بومی و ایجاد زنجیره‌های ارزش‌افزا نیست؛ جوانان این دیار یا باید به دست‌فروشی و مشاغل کاذب تن بدهند یا چمدان مهاجرت به کلان‌شهرها را ببندند. تا زمانی که صندلی‌های شورا و مدیریت شهری در تسخیر افراد بی‌برنامه و منفعل باشد، اقتصاد لشت‌نشاء زمین‌گیر خواهد ماند و سفره جوانان روزبه‌روز کوچک‌تر خواهد شد.
📎بزرگترین پلتفرم انتخاباتی استان گیلان در پیام رسان بله:
RashtShora1405@
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰