مردم بدانند که پیگیری مطالبات به حق شان نباید روی زمین بماند

چرا کسی که ملکی در یک بافت فرسوده دارد باید در لابلای بورکراسی های اداری قرار گیرد، وظیفه شورا و شهرداری چیست؟!

چرا معبری که راه آن با چالش جدی روبرو است در مسیر بیمارستان لاکان قرار می گیرد، با کدام راه مردم باید به بیمارستان لاکان برسند؟!

چرا استادیوم فلکده را ساختیم و فوتبال دوستان را چند کیلومتر از شهر دور کردیم وقتی هنوز فلکده راه درستی ندارد!؟

چرا توسعه شهری را به مسیر لاکان بردیم که علاوه بر نداشتن راه مناسب در مسیر دپوی زباله است؟! چرا در این مسیر پروژه ی تاسیس هتل و بیمارستان و شهرک چند همتی داریم اما بدون تدبیر بوی شرکت کود آلی سرمایه ملی را به باد هوا می دهد؟!

در زمینه ی راه آهن. ایستگاهی ساخته شد تا رشت را به توسعه وصل کند، وقتی مسافری که از قطار پیاده می شود تاکسی پیدا نمی کند از کدام توسعه حرف میزنیم؟ . چرا برای یک کار ساده — یک خط مشخص، یک کرایه ی روشن، یک ساعت هماهنگ با قطار — کسی تصمیم نمی گیرد؟ چه کسی از این بی تصمیمی نفع می برد؟

لندفیل زباله ی سراوان ؛ کوهی که هر روز بلندتر میشود، درست در مسیر همان توسعه ای که با افتخار از آن صحبت می کنیم. زباله را ساختیم، مسیرش را نه. شهر زبالهٔ خودش را تولید میکند اما جواب زباله اش را نمیدهد — و آن بو، هر شب به خانهٔ همین مردم برمیگردد. بوی شرکت کود آلی سرمایه ملی را به باد هوا میدهد؛ بوی لندفیل، اعتماد مردم را، در مسیر شیرابه مسیر قایق رانی تعریف می کنیم، برادر من آب از سرچشمه گل آلود است در نیمه راه دنبال چه می گردی، قایقرانی بر شیرابه های سمی …

📌بزرگترین پلتفرم انتخاباتی استان گیلان:
@RashtShora1405*