پروژه‌ی فریب در حاشیه رشت؛ از «جانبازان» و «معلولین» تا «عینک»، «سلیمانداراب» و «پیرکلاچای»؛ دلالان انتخاباتی چگونه رای محرومان را حراج می‌کنند؟

📌وقتی نامِ محلات، تنها ابزاری برای «تجارتِ رای» در فصلِ انتخابات است.

در جغرافیایِ انتخاباتیِ رشت، یک «نقشه شوم» وجود دارد که هر چهار سال یک‌بار، با هیجانِ کاذب زنده می‌شود. محله‌هایی مثل «جانبازان»، «معلولین»، «عینک»، «صفه‌سر»، «سلیمانداراب»، «پیرکلاچای» و دیگر مناطقِ حاشیه‌ای، در تقویمِ سیاسیِ دلالان انتخاباتی، نه به عنوان «سکونت‌گاهِ انسان»، بلکه به عنوان «معدنِ رای» شناخته می‌شوند؛ مناطقی که در روزهایِ عادیِ سال، با مشکلاتِ زیرساختی دست‌وپنج نرم می‌کنند، اما در آستانه‌یِ انتخابات، ناگهان به «کانونِ توجه» تبدیل می‌شوند!

📌معامله‌یِ کثیف؛ نانِ مردم در سفره، رایِ مردم در جیبِ دلالان
سناریو تکراری و مشمئزکننده است؛ دلالانِ انتخاباتی راهِ این محلات را بهتر از هر کسی بلدند. وقتی بویِ انتخابات به مشام می‌رسد، آن‌ها با وعده‌هایِ رنگین و لبخندهایِ فریبنده در کوچه و خیابان‌هایِ «صفه‌سر» و «پیرکلاچای» یا «سلیمانداراب» ظاهر می‌شوند. عکس‌هایِ یادگاری می‌گیرند، قولِ آسفالت می‌دهند و از محرومیتِ ساکنان «عینک» و «جانبازان» ابرازِ تأسف می‌کنند. اما به محضِ آنکه مُهرِ پیروزی بر شناسنامه‌شان می‌خورد، این دلالان گویی دچارِ «آلزایمرِ سیاسی» می‌شوند. مسیرِ آن‌ها به سمتِ محلاتِ برخوردارِ بالایِ شهر کج می‌شود و ساکنانِ این مناطق را با همان مشکلاتِ کهنه و کوچه و خیابان‌هایِ فراموش‌شده تنها می‌گذارند.

📌آپارتایدِ عمرانی؛ چرا بودجه‌ها به سمتِ شمالِ شهر سرازیر می‌شود؟
این یک «تبعیضِ سیستماتیک» است. مدیریتِ شهری در رشت، سال‌هاست که دچارِ یک «آپارتایدِ عمرانی» شده است. پروژه‌هایِ بزرگ، فضایِ سبزِ مدرن و زیرساخت‌هایِ دهان‌پرکن، سهمِ محلاتِ مرفه است؛ اما سهمِ مردمِ «معلولین» یا «جانبازان»، تنها وعده‌هایِ انتخاباتی است. دلالانِ انتخاباتی، رایِ ساکنانِ این محلات را می‌گیرند تا برایِ جایِ دیگری هزینه کنند. این رفتار، نه یک اتفاقِ ساده، بلکه یک «تجارتِ کثیف» است؛ خریدی ارزان و فروشی گران!

📌پایانِ عصرِ «نام‌هایِ مصرفی»
وضعیتِ امروزِ محلاتِ «عینک»، «سلیمانداراب» و دیگر مناطقِ حاشیه‌ای رشت، توهینی آشکار به شأنِ شهروندانی است که با محرومیت دست‌وپنج نرم می‌کنند اما با هر وعده‌یِ دروغین، باز هم به پایِ صندوق می‌آیند. محلاتِ ما بیش از آنکه به نام‌گذاری‌هایِ دهان‌پرکن نیاز داشته باشند، به «عدالتِ توزیعی» نیاز دارند.

زمان آن رسیده که ساکنانِ این مناطق از خود بپرسند: «تا کی قرار است نردبانِ قدرتِ کسانی باشیم که بعد از پیروزی، حتی آدرسِ محله‌یِ ما را هم فراموش می‌کنند؟». دورانِ بهره‌برداریِ انتخاباتی از حاشیه‌نشینانِ رشت به پایان رسیده است. مدیریتِ شهری که توانِ حلِ مشکلاتِ ابتداییِ این محلات را ندارد، نه مدیر، بلکه یک «تاجرِ رای» است؛ و این بار، مردمِ این محلات، تماشاگرِ این معامله‌یِ نابرابر نخواهند بود.