چرا نادر حسینی، پیشتاز انتخابات شورای هفتم است؟

#اختصاصی | #پایگاه_خبری_رهاوردروز
بخش اول

در آستانه انتخابات شورای هفتم شهر رشت، نامزدهای متعددی با شعارهای مختلف وارد رقابت شده‌اند؛ اما آنچه نادر حسینی را از بسیاری از رقبای خود متمایز می‌کند، پیوند مستمر او با محلات و شناخت مستقیمش از مسائل شهروندان، به‌ویژه ساکنان مناطق کم‌برخوردار است.
نادر حسینی از دل محلات رشت برخاسته و ارتباط خود را با مردم این مناطق صرفا به ایام انتخابات محدود نکرده است. او در دوره ششم شورای اسلامی شهر رشت نیز تلاش کرد مسائل محلات حاشیه‌ای و کمتر برخوردار را در متن مباحث شورا قرار دهد؛ موضوعی که برای بسیاری از شهروندان این مناطق، بیش از هر شعار انتخاباتی دیگری اهمیت دارد.

سیاست شهری از مسیر محلات می‌گذرد

یکی از مهم‌ترین چالش‌های رشت، توزیع نامتوازن امکانات و خدمات شهری است. در حالی که برخی مناطق از امکانات مناسب عمرانی، فضای سبز و زیرساخت‌های شهری برخوردارند، محلاتی مانند فخب، کوی حسینی، گلزاران و سیاه‌اسطلخ همچنان با مشکلاتی چون کمبود پارک، آسفالت، ساماندهی بافت فرسوده، زیباسازی و امکانات ورزشی مواجه‌اند.
نادر حسینی در دوره ششم شورا، بارها بر ضرورت توجه جدی‌تر به این محلات تاکید کرد. در جریان بررسی بودجه مناطق پنج‌گانه شهرداری رشت برای سال ۱۴۰۳ نیز، او با اشاره به وضعیت فخب و محلات کم‌برخوردار، نسبت به نبود ردیف مشخص برای احداث پارک در این مناطق انتقاد کرد. چنین مواضعی نشان می‌دهد که مسئله محلات برای او یک موضوع تبلیغاتی یا مقطعی نیست، بلکه بخشی از نگاه او به مدیریت شهری است.

از مطالبه‌گری تا پیگیری بودجه‌ای

تفاوت میان یک شعار انتخاباتی و یک رویکرد واقعی، در نحوه پیگیری مطالبات مشخص می‌شود. نادر حسینی در دوره عضویت خود در شورای ششم، در جایگاه‌هایی از جمله نایب‌رئیس کمیسیون توسعه پایدار و رئیس کمیسیون فرهنگی اجتماعی شورا، تلاش کرد موضوعات مختلف محلات را از سطح مطالبه عمومی به متن تصمیم‌گیری‌های شورا وارد کند.
توجه به کمبود پارک در برخی مناطق، ضرورت ساماندهی بافت‌های فرسوده، اختصاص بودجه برای تملک زمین در محدوده بازار و ساماندهی دستفروشان و همچنین درخواست برای تقویت فضای سبز و زیباسازی ورودی‌های شهر، از جمله موضوعاتی است که در مواضع و اظهارات او بازتاب داشته است.

این رویکرد برای شهروندانی که سال‌ها با وعده‌های تکراری مواجه بوده‌اند، اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا نشان می‌دهد توسعه شهری از نگاه نادر حسینی نباید تنها در مناطق برخوردار متمرکز بماند.