یادداشت جسورانه عباس لطفی

رشت؛ آزمایشگاه دردهای مزمن و پروژه‌های بی‌روح

یادداشت مهندس عباس لطفی
#اختصاصی_پایگاه_خبری_رهاورد_روز

بگذارید صریح باشم؛ شهر رشت مدت‌هاست که از فقدان «نبوغ مهندسی» رنج نمی‌برد؛ رشت از «انحطاط مدیریتِ فضایی» رنج می‌برد. ما در این شهر به اندازه کافی آسفالت ریخته‌ایم و جداول را تعویض کرده‌ایم. مسئله اینجاست که شورا به عنوان یک نهاد تصمیم ساز در این اقلیم، تا چه حد حاضر است از دایره «پیمانکاران» خارج شده و به «شهرسازی» ورود کند.

وضعیت امروز رشت، نتیجه مهندسی‌ است که نسبت به اکوسیستم حساس گیلان «کم بینا» است. وقتی صحبت از مدیریت شهری در رشت می‌کنیم، منظورمان ساخت یک تقاطع غیرهم‌سطح پرهزینه برای انتقال ترافیک از یک گره به گره‌ای دیگر نیست. پرسش جسورانه این است: چرا زیرساخت‌های ما همچنان در برابر اولین بارش‌های پاییزی، شهر را به یک «جزیره محصور در آب» تبدیل می‌کند؟

چرا اجرای پروژه های نمایشی ما در رشت، تاب‌آوری زیست‌محیطی را فدای سرعت در اجرا کرده است؟

رشت امروز نیازمند یک «چرخش گفتمانی» در حوزه مهندسی عمران است:

۱. عبور از بتن‌گرایی: شهر فقط مجموعه‌ای از سازه‌ها بی روح نیست؛ شهر یک ارگانیسم زنده است. مدیریت شهری باید از پروژه‌های «بتن‌محور» به سمت «پایداریِ مبتنی بر طبیعت» حرکت کند.

آیا پروژه‌های شورا برای رشت، پیوندی با میراث آبی این شهر (رودخانه‌ها و تالاب‌ها) دارند، یا صرفاً آن‌ها را به عنوان موانع توسعه می‌بینند؟

۲. مهندسیِ هوشمند ترافیک: تعریض خیابان‌ها در بافت مرکزی رشت امکان پذیر نیست و روند کنونی فقط دعوتی است برای ورود خودروهای بیشتر و انسداد بیشتر. تخصص شورا باید در خدمت «انسان‌محوری» باشد، نه «خودرومحوری».

آیا جرأت آن را داریم که طرحی ارائه دهیم که در آن، پیاده‌راه های مرکزی رشت دارای جریان متحرک باشد تا واقعاً از قید خودروها آزاد شویم؟

۳. شفافیت در هزینه‌کردِ بیت‌المال: جسارت واقعی در مدیریت شهری، شفاف‌سازیِ فنی در پروژه‌هاست. برای مردم رشت روشن کنیم که هزینه‌های کلان پروژه‌های عمرانی، چه آورده‌ای برای «کیفیت زیست» آن‌ها دارد؟

آیا این پروژه‌ها بر اساس اولویت‌های واقعی شهر تعریف شده‌اند یا خروجیِ یک لابی اقتصادی در شورای شهر است؟

شورای شهر عزیز، رشت برای تبدیل شدن به یک شهر «تاب‌آور و مدرن»، بیش از آنکه به نقشه‌ ها و سازه‌ای مرسوم نیاز داشته باشید، به «مهندسان کنشگر» نیاز دارد. کسانی که شهامت گفتن «نه» به پروژه‌های مخرب را داشته باشند و شجاعت بازتعریف سیمای این شهر را بر اساس استانداردهای زیست‌بوم گیلان داشته باشند.

صندلی مدیریت یا مشاوره‌ی شما، باید سکویی برای تغییر پارادایمِ توسعه‌ی رشت باشد، من آمده ام تا این روند غیرخلاق مهندسی را عوض کنم.