صحبت های مهندس فرشاد میرزایی پور سراوانی در حمایت از استاندار گیلان و منتقدان بلندمرتبه سازی در رشت

#اختصاصی_پایگاه_خبری_رهاورد_روز

دکتر هادی حق شناس بعنوان یک مدیر ارزشمند و خلاق بعنوان یک سرمایه اجتماعی در استان گیلان مورد احترام جامعه اقتصادی است، وی دارای دانش نامه دکتری اقتصاد است و عمیقا بنده به این فرصتی که گیلان از آن برخوردار شده افتخار می کنم، چرا که سالهاست که استانداران گیلان رویکرد اقتصادی برایشان اولویت اول نبود و اینک ما استانداری داریم که از دریچه اقتصادی به ظرفیت های مقفول استان گیلان نگاه می کند.

البته من نگرانی های منتقدین و مسائل زیست محیطی و غیره را عمیقا درک می کنم، اما در این جا لازم است بعنوان یک مهندس به برخی سوالات و ابهامات پاسخ دهم تا نگرانی را از بین ببرم و از این ظرفیت بی بدیل سرمایه گذاری و رشد بهره ببریم.

مخالفانِ بلندمرتبه سازی، اغلب با نگاهی عاطفی و بر پایه حفظِ کالبدِ سنتی شهر سخن می‌گویند، اما وظیفه ما به عنوان متخصصان و مدیرانِ آینده، نگاه به «پایداریِ ساختاری» است. اگر بخواهیم با نگاهی محدود به گسترشِ افقی ادامه دهیم، ناگزیر به رخنه در پهنه‌هایِ سبز، تخریبِ اراضیِ کشاورزی و در نهایت، نابودیِ اکوسیستمِ اطرافِ رشت خواهیم شد.

گسترشِ افقی، یعنی «خونریزیِ زمین»؛ اما بلندمرتبه سازیِ اصولی و مهندسی‌شده، یعنی «بهره‌وری از ظرفیت‌هایِ موجود».

از منظرِ مهندسیِ عمران و زمین‌شناسی، بلندمرتبه سازی به معنایِ ساختنِ برج‌هایِ بی‌هویت و بی‌ضابطه نیست؛ بلکه به معنایِ «تراکمِ هوشمند» در نقاطی است که ظرفیتِ زیرساختی و لایه‌هایِ زمین‌شناسیِ آن‌ها، توانِ تحملِ بارِ جدید را دارند.

ما با موافقتِ اخیرِ استانداری گیلان، واردِ فازی شدیم که نیازمندِ «نظم‌دهیِ علمی» است. چالشِ اصلی، «ساختن» نیست، بلکه «چگونگیِ ساختن» است. چالش اینجاست که چگونه می‌توان با رعایتِ ضوابطِ دقیقِ بارگذاریِ خاک، مدیریتِ صحیحِ جریان‌هایِ ترافیکی و حفظِ تهویه و نور در تراکم‌هایِ بالا، به پایداریِ شهری دست یافت. عزیزان منتقد ما تجربه بلند مرتبه سازی را در رشت و شهرهای شمالی داریم که نتایج بسیار خوبی حاصل شد.

البته بنده معتقدم ما باید میانِ «توسعه‌یِ بی‌رویه» و «توسعه‌یِ مهندسی‌شده» تفکیک قائل شویم. بلندمرتبه سازیِ بدونِ مدیریت، ویرانی است؛ اما بلندمرتبه سازیِ مبتنی بر «لایه‌هایِ توسعه»، راهِ نجاتِ رشت از فروپاشیِ کالبدی است. ما نیازمندِ آن هستیم که به جایِ مقاومتِ بی‌پایان در برابرِ تغییر، بر «ساختارهایِ نظارتیِ سخت‌گیرانه» تمرکز کنیم. ما باید از شهر، به عنوان یک «سیستمِ پیچیده» نگاه کنیم که در آن، تراکمِ جمعیت باید با تراکمِ زیرساخت، مدیریتِ فاضلاب، شبکه برق و جاده‌هایِ دسترسی همگام باشد.

مقابلِ جریانِ توسعه، نباید با موانعِ غیرعلمی ایستاد؛ بلکه باید با «قوانینِ مهندسی‌شده»، جریانی از ساخت‌وسازهایِ باکیفیت و اصولی را هدایت کرد که هم هویتِ رشت را حفظ کند و هم توانِ اقتصادی و مسکنیِ شهر را ارتقا دهد.

رشتِ آینده و آینده رشت، نه در پهنه‌هایِ سبزِ از میان رفته، بلکه در ساختمان‌هایی ساخته خواهد شد که با رعایتِ دقیقِ استانداردهایِ جهانی، در عینِ احترام به زمین و آسمان، پاسخگویِ نیازهایِ نسلِ امروز و فردا باشند.

ما با یک واقعیتِ علمی و انکارناپذیر روبرو هستیم: «محدودیتِ گسترشِ افقی در مواجهه با انفجارِ جمعیت».

هر شهرِ مدرنی، در مقطعی از تاریخ خود، با این پرسشِ بنیادین مواجه می‌شود که چگونه می‌تواند میانِ حفظِ اصالت و پاسخ به نیازهایِ معیشتی و مسکنِ شهروندان، تعادل برقرار کند.

در رشت، ما دیگر با یک شهرِ در حالِ رشد روبرو نیستیم، بلکه با یک «بحرانِ فضا» مواجهیم که ریشه‌های آن در زمین‌شناسیِ جغرافیایی و محدودیت‌هایِ اکولوژیکِ منطقه نهفته است.

بنابراین بنده معتقدم به قول استاندار محبوب مان که عنوان کردند: (یک درصد ساخت و ساز راهی برای حفظ ۹۹ درصد زمین در رشت)، ما با استفاده از این ظرفیت معقولانه میتوانیم ریه های شهر رشت را حفظ کنیم و جلوی جنگل زدایی ها را بگیریم و با حفظ اصالت شهر رشت، برای مدرنتیه نیز آغوش باز کنیم.

با احترام
#فرشاد_میرزایی‌پور_سراوانی

📌 به بزرگ‌ترین گروه انتخاباتی رشت بپیوندید:
@RashtShora1405