چرا امیر افروز، گزینه‌ای متفاوت برای شورای هفتم است؟

چرا امیر افروز، گزینه‌ای متفاوت برای شورای هفتم است؟

#اختصاصی_پایگاه_خبری_رهاورد_روز

مدیریت شهری، امروز دیگر یک فعالیت چرا امیر افروز، گزینه‌ای متفاوت برای شورای هفتم است؟ صرف نیست؛ یک «فرآیند حقوقی-مهندسی» پیچیده است. شهری با وسعت رشت، دیگر نمی‌تواند هزینه‌ی سنگینِ تصمیمات لحظه‌ای و غیرکارشناسی را بپردازد. در آستانه هفتمین دوره انتخابات شورای شهر، نام یک چهره بیش از پیش در محافل تخصصی شنیده می‌شود: امیر افروز. کسی که ترکیب تخصص‌هایش، نوید تغییرِ ریل مدیریت از «سلیقه‌محوری» به «قانون‌محوری» را می‌دهد.

🔸️وقتی تخصص، به داد شهر می‌رسد

امیر افروز تنها یک کاندیدا نیست؛ او سردفتری است که با الفبای حقوق و قراردادها زندگی کرده و مهندسی است که ترک‌های زیرساختی شهر را با نگاه فنی رصد می‌کند. در دنیای امروز، قراردادهای شهرداری، قلب تپنده یا منبع هدررفتِ سرمایه‌ی شهر هستند. افروز با تسلط بر مبانی حقوقی، تخصصش را به ابزاری برای «پایشِ قراردادها» بدل کرده است. او معتقد است: «هر پروژه‌ای که در شورای شهر تصویب می‌شود، اگر پیوستِ شفاف حقوقی نداشته باشد، قبل از اجرا شکست خورده است.»

🔸️مدیریت ورزشی، نگاهِ استراتژیک به سرمایه‌های انسانی

فعالیت‌های ورزشی امیر افروز، فقط یک رزومه نیست؛ یک «فلسفه مدیریتی» است. او می‌داند که چطور باید برای یک تیم یا یک مجموعه ورزشی، استراتژی تدوین کرد و آن را به نتیجه رساند. همین روحیه، همان چیزی است که شورای شهر به آن نیاز دارد: «تاب‌آوری و نتیجه‌گرایی». او می‌خواهد روحیه «پیروزی در میدان» را به اتاق‌های تاریک تصمیم‌گیری در شهرداری تزریق کند تا پروژه‌های نیمه‌تمام، از رخوت خارج شوند.

🔸️دعوت به یک «پیمان شفاف»

امیر افروز در گفتگوهایش بر یک نکته کلیدی تاکید دارد: «من برای گرفتن صندلی به شورا نمی‌روم؛ برای برگرداندن اعتماد به قراردادهای عمومی می‌روم.»
او معتقد است رشت، آزمایشگاهِ ایده‌های شکست‌خورده نیست. هدفِ او در شورای هفتم، ایجاد یک «کمیته پایشِ فنی-حقوقی» است که نه تنها جلوی ریخت‌وپاش‌های مالی را بگیرد، بلکه با استفاده از دانشِ ثبتی و حقوقی‌اش، منابع درآمدی پایدار برای شهر خلق کند.

🔸اگر از شعارهای تکراری خسته شده‌اید و به دنبال کسی هستید که «زبان قانون» را بفهمد، «استانداردهای مهندسی» را بشناسد و «منش ورزشکاری» برای مبارزه با فساد داشته باشد، امیر افروز گزینه‌ای است که با نگاهی عمل‌گرایانه وارد میدان شده است. او نه با وعده‌های نشدنی، بلکه با «اصلاحِ فرآیندها» می‌آید تا رشت، دوباره به ریل توسعه بازگردد.

🔸آنچه امیر افروز را در میان کاندیداهای دیگر متمایز می‌کند، نگاهِ «چندبعدی» او به یک مسئله است. او می‌داند که یک معضل ترافیکی، صرفاً یک چالش مهندسی نیست، بلکه در لایه‌های زیرین خود، ریشه‌های حقوقی و نیازهای اجتماعی دارد؛ و یک پروژه عمرانی، تنها جابه‌جایی آسفالت نیست، بلکه تعهدی حقوقی و مالی است که باید با دقتِ میلی‌متری یک مهندس اجرا شود. او با ترکیب «ترازوی عدالت» در حقوق و «دقت محاسباتی» در مهندسی، به دنبالِ ساختنِ سیستمی است که در آن، هیچ حق شهروندی به دلیل ابهام در قوانین یا نقص در طراحی‌های فنی، قربانی نشود. این، یعنی گذار از مدیریت «واکنشی» به مدیریت «پیش‌گیرانه»؛ جایی که رشت، به جای اینکه مدام در حال جبران اشتباهاتِ گذشته باشد، با برنامه‌ریزی دقیق، مسیر آینده را هموار می کند.