گرامیداشت مردی از تبار خدمت؛ از راه‌سازی تا نیک‌نامی انسانی

به گزارش رهاورد روز؛ این مراسم معنوی، در شبی آکنده از رحمت و اجابت دعا، با هدف تکریم مقام انسانی و خدمات ماندگار مهندس حاتم دلفانی، در فضایی آمیخته با حزن، اندیشه و قدرشناسی برگزار گردید؛ شبی که به تعبیر خطیب مراسم، «فرصتی الهی برای پیوند یاد نیک انسان‌های خدمتگزار با دریای رحمت الهی» به‌شمار می‌آید.

خطیب اندیشمند این آیین، حضرت حجت‌الاسلام والمسلمین فخرالدین صابری، نماینده سابق مردم شریف شهرستان‌های رامسر، تنکابن و عباس‌آباد در مجلس شورای اسلامی، در سخنانی ژرف و تأمل‌برانگیز، با استناد به آیات قرآن کریم و روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام، بر جایگاه ممتاز احترام و احسان به والدین به‌عنوان یک اصل انسانی و فطری تأکید کرد.

وی با بیان اینکه قرآن کریم در کنار دعوت به توحید، بلافاصله بر نیکی به پدر و مادر تصریح دارد، اظهار داشت:
«احسان به والدین نه صرفاً یک حکم دینی، بلکه یک وظیفه انسانی و جهانی است که همه انسان‌ها فارغ از دین و آیین، در قبال آن مسئول‌اند.»

حجت‌الاسلام صابری با اشاره به شخصیت خانوادگی زنده‌یاد مهندس دلفانی، او را نمونه‌ای از پدر وظیفه‌شناس، همسری همراه و انسانی اثرگذار در کانون گرم خانواده دانست و یادآور شد: ثمره چنین زیست حکیمانه‌ای، تربیت فرزندانی صالح و آبرومند و باقی‌گذاشتن نام نیک در جامعه است؛ امری که از ماندگارترین مصادیق «عمل صالح» به‌شمار می‌رود.

در بخش دیگری از این مراسم، بر خدمات حرفه‌ای و تخصصی مهندس دلفانی در وزارت راه و شهرسازی تأکید شد. وی از مهندسین پیشکسوتی بود که سال‌ها عمر پربرکت خود را در مسیر تأمین ایمنی راه‌ها، توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل و ارتقای امنیت جانی مردم، به‌ویژه در استان‌های شمال‌غرب کشور، صرف کرد؛ خدماتی که به تصریح حاضران، مصداق بارز «خدمت ماندگار» و باقیات‌الصالحات است.

این آیین همچنین با حضور دکتر طالب رجب‌پور، مشاور رسانه‌ای دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب، برگزار شد که به نمایندگی از جامعه فرهنگی و دانشگاهی، در بزرگداشت مقام انسانی و اجتماعی آن مرحوم شرکت کرد.

در پایان مراسم، حاضران با قرائت فاتحه و دعا، در فضای معنوی شب لیله‌الرغائب، برای علو درجات روح زنده‌یاد مهندس حاتم دلفانی و صبر و آرامش بازماندگان، دست به دعا برداشتند؛ حضوری که به تعبیر خطیب مراسم، «خود مصداقی از همدلی، خدمت اجتماعی و مشارکت در بازسازی روحی خانواده داغدار» بود.